Na enkele tientallen jaren ontwikkeling kennen we nu in Nederland een, in vergelijking met andere landen, erg gunstig systeem.

Wanneer men (letsel)schade lijdt door toedoen van een ander, dan heeft men recht op vergoeding van die schade. In de praktijk is dat niet zo eenvoudig, want hoe weet je nu waar je recht op hebt. De verzekeringsmaatschappij stuurt zijn schaderegelaar en met hem of haar voert u een gesprek.

Het is beslist niet juist om er bij voorbaat van uit te gaan dat u tekort zal worden gedaan. Het is echter wel een prettig gevoel als je op hetzelfde "niveau" kunt praten als die vertegenwoordiger van de verzekeringsmaatschappij.

Daarvoor zul je dan zelf iemand moeten inschakelen. Door een goede belangenbehartiger (zo noemen we deze deskundige) in te schakelen bereik je dat er een evenwichtig gesprek kan worden gevoerd waar uw belangen voldoende aan bod zullen komen.

Maar zo'n deskundige kost geld. Wat men ook zegt, welke indruk er ook gewekt wordt, uw belangenbehartiger werkt niet gratis.

Hij zal voor zijn werkzaamheden op een bepaald moment een declaratie opstellen.

Zou je deze kosten zelf moeten betalen, eventueel uit de schadevergoeding, dan is de schadevergoeding niet volledig. U komt tekort doordat u uw belangenbehartiger moet betalen.

Gelukkig is dit probleem onderkend en is uitgemaakt dat deze kosten, voor zover deze redelijk zijn, tot uw schade behoren. Uw schade is dus hoger door deze kosten. Ze zullen nu dus ook door de aansprakelijke partij (verzekeringsmaatschappij) betaald moeten worden.

Dit is een goede zaak, maar als je denkt dat het verder eenvoudig is, dan zal dat bitter tegenvallen.

Er zijn grote verschillen in de manier waarop belangenbehartigers kosten in rekening brengen.

Omdat het van de situatie afhangt wat uiteindelijk de meest gunstige keuze voor u is, is het niet mogelijk om een voor alle situaties goed advies te geven.