We zitten in hetzelfde schuitje

Wie wel eens in de Efteling is geweest, en wie is dat niet, kent de ronde bootjes waarin je samen met anderen plaatsneemt en een wilde en vaak natte tocht moet volbrengen.

Nergens gaat de vergelijking "in hetzelfde schuitje zitten" beter op dan hier.

Bij de ontwikkeling van iLetsel heb ik lang nagedacht over de manier waarop ik de essentie van iLetsel het beste zichtbaar zou kunnen maken. Het was op vakantie dit jaar dat ik in een pretpark in zo'n bootje zat, met 12 stoeltjes, en toen ineens wist ik het. Dit bootje is het iDossier!

Want ik zag, als belangenbehartiger, naast mij mijn cliënt (het slachtoffer) zitten, op de andere stoeltjes zijn contactpersoon (Slachtofferhulp), de medisch adviseur, de behandelaar bij de verzekeringsmaatschappij, de schaderegelaar, de arbeidsdeskundige en er waren ook nog een paar stoeltjes onbezet.

De hele ride (Kali River Rapids), het was best een woeste, hebben we samen moeten doormaken totdat we uiteindelijk weer allemaal op de kant klommen.

Een leuk verhaal, maar wat heeft dit te maken met letselschade (behalve wanneer er echt iets zou zijn misgegaan)? Een goede vraag, op dit moment inderdaad nog weinig.

Maar dat gaat veranderen. Is het eigenlijk niet een beetje ouderwets en kostbaar dat iedere betrokkene zijn eigen dossier moet aanleggen, terwijl er in die dossiers voor 90% dezelfde stukken zitten. Deze stukken worden heen en weer gestuurd en alle dossiers worden dikker en dikker.

Is het in de huidige tijd niet veel meer voor de hand liggend dat de gegevens op één plaats, in één interactief dossier, worden bewaard? En zou het niet geweldig zijn wanneer dat digitale dossier gelijk een verbluffend eenvoudig en doeltreffend verwerkingssysteem biedt, waardoor alle handelingen die nu in een kantoorsituatie worden verricht, online in het eigen segment van iLetsel kunnen worden uitgevoerd, vanaf elke lokatie?

Wat te denken van een volledige transparantie, waardoor de cliënt van begin tot eind inzage heeft in zijn dossier? Ok, dat kan nu ook al op verschillende plaatsen, maar wat nu als die cliënt zelf op veel gebieden een actieve rol kan (hoeft niet, maar kan) spelen bij de afwikkeling van zijn letselschade? Wanneer hij bijna doorlopend op de hoogte is van de ontwikkelingen in zijn dossier, gegevens direct in het dossier kan aanleveren etc.? Wie heeft het nu echt over "centraal stellen van het slachtoffer"?

Is het niet veel geruststellender wanneer de dossiergegevens, keurig afgeschermd en veilig, bewaard worden op een professionele server, zoals we nu ook doen bij het bankieren? Geen angst voor computercrashes, geen angst voor diefstal of verlies van (privacy)gevoelige gegevens en bedrijfsgegevens bij een inbraak of brand! Geen gesjouw meer met dossiers waarin allerlei gegevens zitten waarvan het niet goed zou zijn wanneer deze letterlijk op straat zouden komen te liggen! Geen paniek meer bij diefstal van een laptop , al vervelend genoeg, om gegevens van cliënten die in verkeerde handen kunnen vallen! Deze gegevens staan er namelijk niet (meer) op. Alleen een webbrowser en die heeft toch al iedereen.

De letselschadewereld is behoudend. Dat is ook goed. Het is een serieuze zaak. En er is/wordt bovendien al zoveel geïnvesteerd in automatisering.

Voor een groot aantal deelnemers aan de letselschaderegeling zal een optie als iLetsel dan ook (veel) te vroeg komen. Anderen kunnen niet wachten om ermee te gaan werken.

Vast staat dat er op termijn toch wel iets als een iLetsel gaat komen. Of het nu deze iLetsel is of een variant, we zullen met de gedachte moeten gaan leven dat onze huidige werkwijze grondig op de schop zal moeten, willen we tenminste aan de eisen van deze tijd blijven voldoen en onze boodschap "het slachtoffer centraal" inhoud geven.

Hans Noordsij

(ontwikkelaar iLetsel)